X
تبلیغات
محمدحسین عباسی
 

با سلام

آهنگ آناهیتارو از لحاظ تنظیم و چینش کلماتش دوست دارم.

خوشحال میشم که نظرات خودتون رو برام بنویسید.

 

دانلود آهنگ (آناهیتا)

 

 

آهنگساز و تنظیم کننده: آرتا شریفی

نوازنده گیتار الکتریک:شروین موسی

ترانه:محمدحسین عباسی/آرتا شریفی

میکس:رامین مظاهری

+ نوشته شده در  سه شنبه نوزدهم اردیبهشت 1391ساعت 17:59  توسط م عباسی | 
درود برهمه دوستان عزیز

امیدوارم که سال ۹۰ سال خوبی برای همه شما بوده باشد

و در این سال جدیدهم به موفقیتهای دست نیافته تان برسید و برسیدو برسید...

 

سال ۹۰ برای من روزهای خوب فراوانی داشت(البته بادید بسیار تابسیار مثبت)

و همچنین روزهای بدِ کمی که اگروجودنداشتند این زندگی حسابی

حالم را بهم میزد...

 

سالی که گذشت از اتفاقات شاعرانه زیادی برای من برخوردار بود...

از آشنایی با دوستان هنری جدید تا اجرای کارهایی که مرا به خود آوردند

و از انزوای واژه ها تا هم ریتمی با سازها بالا کشاندند..

خاطراتی که هرگز فراموش نخواهم کرد

 

 

ترانه داری میخندی که از نوع ترانه های شش و هشت به حساب میاد رو

برخلاف بقیه کارهام سعی کردم با زبانی سادهتر و روانتر بنویسم.

که البته نظرش بماند به دوستان عزیزو بزرگوارم.. 

....

داری میخندی و خوبم،داری میخندی و شادم

ببین باتو چه قدرساده،به پای عشق افتادم

ببین باماه ِ لبخندت،شب این قصه پرنوره

توهروقتی که میخندی،غم از دنیای مادوره

توروشن میکنی هرشب،چراغ ِماه و توخونه

کنارت زندگی کردن شبیه خواب می مونه!

میدونم میرسم باتو به هرچی آرزو دارم

ازاحساسم به تو هرگز،محاله دست بردارم

توهروقتی که میخندی،هوای خونه دلبازه

صدای خنده های تو برای من غزلسازه

تومثل لمس رویایی،پرازآرامشم باتو

بیاتقسیم کن بامن،تمام ِدلخوشیهاتو.....

توروشن میکنی هرشب،چراغ ِماه و توخونه

کنارت زندگی کردن شبیه خواب می مونه!

میدونم میرسم باتو به هرچی آرزو دارم

ازاحساسم به تو هرگز،محاله دست بردارم!

 

ترانه:محمدحسین عباسی

آهنگ و تنظیم و ضبط:شروین موسی

اجرا:رضا قلی پور

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه چهاردهم فروردین 1391ساعت 20:21  توسط م عباسی | 
+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و پنجم مرداد 1390ساعت 19:5  توسط م عباسی | 
سلام

+ نوشته شده در  جمعه هفتم آبان 1389ساعت 17:53  توسط م عباسی | 
باعرض سلام و خسته نباشید

به همه دوستان عزیز...

بعد از یک مدت یک ماهه با چهار بیت از یک ترانه و داستان (اندر حکایات تهران)

به روزم...

 

 

 

 

توی ِ دستات حکم  ِ تفتیش ِ ترانه ی منه

       

                          توی دستام حکم ِآزادی ِ صد بغض ِصداست..

 

دست تو سرخ ِبه خون ِ گل ِسرخ

                                   دست من با رویش ِگل آشناست!

 

تو داری بن بست سایه میکشی

                       روبه روی ِکوچه ی خورشید ِمن

 

من دارم پل میزنم به خاک صبح

                                                                    به طلوع ِخوب ِهمصداشدن

 

                               نگو از خاموشی ترانه هام

    شعر من دیوار  ِشب رو میشکنه

                          ترسی از این شب ِ زخمی ندارم

 

یه قبیله آینه پشت ِمنه....

 

                                      بر نمی گردم از این دل خسته گی /

        برنمی گردم از این را هی که هست

                         

      هم ستاره با توام بامن بمون!!!

                                                                  باید این قفل ِقفس هارو شکست

 

 

 

 

اندر حکایات تهران:

 

 

داستان از جایی شروع شد که خبر برگزاری جلسه نقد کتاب خانوم ابری به گوش من رسید..

البته حضور منتقدین میهمان و میزبان نیز در وسوسه شدن من بی تاثیر نبود...

خلاصه با بلیط ساعت ۷ عصر سه شنبه راهی تهران شدم و حدود ساعت ۸ به تهران رسیدم..

برای دربه درنبودن در شهر مجبور به به ساکن ماندن در دفتر شرکت یکی از دوستانم در

میدان بهارستان/ خیابان ظهیرالسلام شدم. و تا عصر ساعت۳.۵به این منوال سخت گذشت..

راستش اون روز تنها روزی بود که من بعد از آمدن به تهران احساس خوبی داشتم .

خلاصه از آنجا که فاصله زیاد و من هم عجله بسیار برای جلسه داشتم  به لطف دوستان

سوار برموتور یک ادم  بی سقف تر ازخودم شدم و راهی جلسه نقد....تصور کنید!!!

خلاصه بعد از نیم ساعت تمام موفق به کشف فرهنگستان رازی شدم. در مسیر پیداکردن

سالن نقد با جواد نوروزی برخورد کردم و این اولین اتفاق خوشایند برای من بود..

وقتی همراه با جواد وارد سالن شدیم چشممان به جمال بانو ماندانا ابری و تنی چند ازدوستان

که هرگز به عمر کوتاه خود ملاقاتشان نکرده بودم روشن شد ..واین دومین اتفاق خوشایندبود.

جلسه وقتی رسمیت یافت. می توانستید چهره های نام آشنای ترانه و شعر را در سالن مشاهده

کنید..

استاد محمد علی بهمنی...عبدالجبار کاکایی....استاد میرشکاک...

افشین یداللهی...امیر ارجینی...و باقی دوستان عزیز...

جای تک تک شما دوستان عزیز را خالی کردم....

این جلسه نه تنها برای من بلکه برای همان بزرگواران هم استثنائی بود

زیرا جمع شدن این همه شاعرو ترانه سرای موفق در یکجا یک اتفاق نادر بود.

از خانوم ابری عزیز که بانی این کار شدند بسیار ممنونم...

 

 

 

 

پایان

                                                      تیر ماه ۸۹

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه هفتم تیر 1389ساعت 14:59  توسط م عباسی | 

درود....

بعد از یه مدت طولانی دوباره با ترانه به روز شدم...

حدود یه ماه پیش با چند تا از دوستام یه سفر رفتیم شیراز و اطرافش....

جای همه شما واقعا خالی بود....اردیبهشت شیراز واقعا دیدنیه.....

 

 

عادت کن:.."

 

 

خواب نیست"نه!خواب نیست

                                           مثل تو بیدارم

مثل تو هم گریه

                            زیر  ِ این آوارم

 

خواب نیست"نه!خواب نیست

                                 مثل من بیداری

مثل من تورگهات

                      خون ِرفتن داری...

 

خواب نیست باورکن!

                               گرچه دیدن سخته

                  گرچه از این قصه

        دل بریدن سخته

 

                       بی تو با تنهایی

                                          پر میشه هر روزم

بی تو گّر میگیرم

                           تو خودم میسوزم

 

بعد من عادت کن

                          به صدایی که مرد

                                             به سکوت به گریه

                                                                  به گلی که پژمرد...

 

بعد من عادت کن

                          به همین دلتنگی

                                       به همین خاموشی

                            به همین بی رنگی

 

دل به رفتن بسپار

                         گرچه بی تقصیریم

گرچه ما دوراز هم

                میشکنیم .....میمیریم

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه سی ام اردیبهشت 1389ساعت 23:41  توسط م عباسی | 

درود ....

 

همین.

 

 

گُمم...گُم..تو شب ِبرزخ...بهشت ِقلبتو میخوام

 

یه سقف از جنس ِ خوشبختی بکش روی سر ِ دنیام.................

 

 

                                  ترانه

 

+ نوشته شده در  دوشنبه شانزدهم فروردین 1389ساعت 23:55  توسط م عباسی | 
درود

 

ترانه (نفرین شده)

 

به آغوشم بکش

 ای خوب شرقی

بذار گرم نفسهای ِ توباشم

نوازش کن منو مثه یه مادر

بذار از این شب ِ مرده جداشم

 

به آغوشم بکش ای نیمه من

                                                      که جزآغوش توجایی نمونده!

که جزتو که صدات سبز از ترانه س

 

 کسی چیزی برای من نخونده!

 

من نفرین شده راهی ندارم

              طلسم لحظه هایی سوت وکورم

تو اون معجزه ی ِ روبه ظهوری

                      من اما تو خودم زنده به گورم!

 

                        تو

                                             

برای ردشدن از این شب ِ سرد

 

کدوم راه میرسه به صبح فردا؟

                                      برای پرکشیدن از یه کابوس

 

 کدوم پنجره وامیشه به رویا؟

 

هنوز"فانوس خاموش ِسکوتم

 به جزبا اسم تو روشن نمیشه

 

تو فصل غربت و بی سقفی من

 پناه آخرین بودی همیشه

 

به آغوشم بکش" ای خوب شرقی!

 

م ح عباسی

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه شانزدهم اسفند 1388ساعت 22:56  توسط م عباسی | 
نسخه نهایی ترانه  (ترانه در اوین)

 

 

م ح عباسی

 

 

                                 

 

 ترانه در اوین

 

چه آهی می کشه مهتاب

                                      چه بغضی داره می باره

 

دوباره سال ِما انگار

 

                                             دوباره سال ِکابوسه

 

صدا از مرگ سر رفته

 

                      گلوله میشکنه خوابو

 

تو قلب کوچه ها بازم

 

                                                    هراس قتل فانوسه!

 

                               جواب شعر شلاقه

 

جواب ِ همصدایی مرگ

 

                                               جواب ِ عشق تبعیدٌ

 

                                                                         جواب هر رهایی مرگ

 

 

               "تو خونبار ـ کبوتر کش"

 

                                            تو اون طوفانی ِ وحشت

 

                         شکستن بال ِ پروازٌ

 

                                  کنار ِ برج ِ آزادی

 

کنار ِ ضجه ی  آخر

 

                                            به آتش بستن آواز

 

               رو دست ما" غزل میسوخت

 

                                            شبای سرد ویرونی

 

                     صدای ِ تو عزادار ِ

                                                 شقایق های ِ زندونی    

 

سکوت خونی شب گیر

هنوزم فکر  بیداده....

ولی بازم ولی بازم

تو رگهام خون فریاده

 

                      اگه غمگین و گم بودیم

                                                                            دوباره میشه پیدا شد!!!

دوباره میشه بی وحشت

                            کنار هم یه دریا شد.

                                                        ترانه گفت و زیبا شد.....

 

                   

پ ن:ملودی محمودی برگشت.

+ نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم بهمن 1388ساعت 23:41  توسط م عباسی | 

با سلام

 

ترانه در بنیاد ترانه.

 

به زودی با ترانه (ممنوع) به ماه میشم.                       

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم دی 1388ساعت 13:31  توسط م عباسی |